Wakker worden in een droom

wakker worden in een droom

Een nieuwe dag. Ik open mijn ogen met enige moeite en hoor het getik van de regen tegen het raam. Hoe laat is het? Welke dag is het? Ik wil het eigenlijk niet weten en draai me om. En daar lig jij. Oja, ik moet er soms nog een beetje aan wennen. Wennen aan het idee. Maar zo’n oja-moment duurt altijd maar een fractie van een seconde. Met mijn ogen nog half dichtgeknepen kijk ik je aan. Jij bent nog duidelijk heel ver weg in een droom. Of je doet alsof, want je hebt me een keer verteld dat je heel goed kan doen alsof je slaapt.

Ik wrijf in mijn ogen zodat ik je beter kan zien. Jij ligt daar op je zij, met je gezicht naar me toe. En ik kijk naar je. Ik kijk naar je en ik voel alleen maar rust. Een bepaald soort rust die ik eigenlijk nog nooit heb gevoeld wanneer ik wakker word. Een rust die het geluid van de regen doet zwijgen. Die mijn slaperigheid, omdat ik pas net wakker ben, laat verdwijnen. En die me alle problemen in mijn leven, in de wereld, laat vergeten.

Ik kijk naar je en voel warmte. Een energie van warmte. Het stroomt door mijn lichaam, van mijn hoofd naar mijn vingertoppen en naar mijn kleine teen. Het maakt me kalm. Kalm en gelukkig. Alsof je wakker wordt en al je zorgen opeens weg zijn.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Maar er gebeurt niet eens iets. Je ligt nog altijd heel stil. Hoelang ik al naar je kijk, weet ik niet eens. Het kan een paar seconden zijn, maar ook een paar minuten. Misschien wel een kwartier. Ik heb geen besef van tijd. Geen idee wat voor een dag het is. Geen idee wat er vandaag allemaal moet gebeuren. Ik kan alleen maar naar je kijken en genieten van die warmte die ik voel. Die warmte die ik voel, doordat ik naar je kijk.

Ik kan het nog heel lang volhouden. En ik wil het ook heel lang volhouden, omdat het me rustig maakt. Gelukkig maakt. Ik blijf naar je kijken en vraag me af of het geen droom is. Wat ik voel, kan niet echt zijn. Ik wil mezelf knijpen, zodat ik weet of dit echt is. Maar ik wil ook stil blijven liggen, zodat het gevoel bij me blijft.

Het antwoord volgt toch al gauw. Je opent je ogen en kijkt me aan. Jouw donkere ogen die mijn donkere ogen zien. En dat warme gevoel in mijn lichaam, wordt nog sterker. De glimlach op mijn gezicht wordt nog groter. Het is inderdaad een droom. Een droom die eindelijk uitkomt. Zelfs wanneer ik wakker word.

- foto -

Opgeruimd maakt rustig

Mac and Tea

Weet je nog, vroeger? Toen je moeder voor de zoveelste keer schreeuwde dat je je kamer moest opruimen? En dat jij met tegenzin naar boven strompelde om dan eindelijk die berg troep weg te werken zodat je weer de vloer kon zien? Ik moet eerlijk toegeven dat ik me dat niet echt kan herinneren. Niet omdat ik die tijd heb verdrongen uit mijn geheugen of omdat ik lijd aan geheugenverlies. Eerder omdat ik het nooit echt heb gehad. Ik ben namelijk altijd wel een opgeruimde dame geweest.

Mijn moeder heeft altijd al gezegd dat ik netjes was en nog steeds ben. Natuurlijk had ik momenten dat mijn kast vol barbiepoppen (stel jezelf een poppenetalage voor met verschillende thema’s: de woonkamer, de kinderkamer, de keuken, de garage) meer op een grabbelton leek. Maar een schreeuwende moeder heb ik nooit echt gehad. In ieder geval niet om het feit dat ik een puinhoop van mijn kamer maakte.

Ik kon heel goed voor mezelf bepalen wanneer het tijd werd om op te ruimen. Soms was ik zo gek om stofdoekjes mee naar mijn kamer te nemen. Alles moest strak en netjes zijn. En eigenlijk moet dat nog steeds. Mijn kamer in Utrecht is vrijwel altijd netjes. Als ik mensen die op visite komen waarschuw voor mijn kamer, schrikken ze, omdat het alles behalve rommelig is. Je zou je bijna afvragen of ik geen dwangneurose heb en constant met een schoonmaakdoekje rondloop, maar gelukkig weet ik dat het nog niet zo erg is.

Opruimen maakt me rustig. Of het nou gaat om mijn kamer, een map vol administraties, ongelezen e-mails, mijn kledingkast of zelfs de bladwijzers van mijn internetbrowser. Als ik iets opruim of orden, creëer ik automatisch ook rust in mijn hoofd. Ik word er blij van als iets weer strak en netjes is. Het voelt dan ook alsof ik het zelf allemaal weer op een rijtje heb. Ik kan dan weer helder nadenken zonder hoofdpijn te krijgen. Opgeruimd maakt rustig. Het zou mijn levensmotto moeten worden.

Stiekem kan ik er soms ook in doordraaien. Heel soms. Mijn kledingkast opruimen, betekent vaak ook dat alles op kleur moet liggen. De bladwijzers op mijn computer moeten ook op alfabetische volgorde staan, geordend in mapjes. En zo zijn er nog wel een paar bijna-neurotische dingen die ik kan noemen. Maar als het me rustig maakt, is het allemaal toch wel oké?

Dus of ik het nog weet van vroeger? Yep, mijn altijd opgeruimde kamer die ik maar al te graag opgeruimd hield.

Zomerproblemen

IMG_4199

Ik denk dat we allemaal wel een beetje fan zijn van de zomer. Uren genieten van de zon en de warme temperaturen, verkoeling zoeken in de vorm van ijsjes of een duik in het zwembad. De kriebels in de buik die in de zomermaanden nog heftiger lijken te zijn. De zomer is een vriend van ons allemaal.

Maar toch heb ik er ook weleens moeite mee. Wanneer ik op de kalender kijk en zie dat het alweer bijna juni is, slik ik even en gaat er van alles door mijn hoofd. Zomer, zon, zee, strand, bikini’s, blote buiken, help! In die volgorde. De hele winter had ik de tijd om te trainen voor de zomer van 2014. Trainen om bikiniproof te zijn. Maar laat ik nou net zo’n persoon zijn die daar in de winter totaal niet mee bezig is, alles eet wat voorbij komt en daarna vanzelf wel ziet wat er gaat gebeuren. Om vervolgens rond mei/juni te beseffen dat ik wederom heb gefaald en niet bikiniproof ben.

Gelukkig kan ik het een beetje negeren op dagen dat het regent alsof het herfst is. Maar jammer genoeg is daar altijd nog het internet. Zo zat ik wat rond te neuzen op de website van Esprit en werd ik op de homepage eigenlijk meteen al geconfronteerd met mijn problemen. “Let’s go to the beach… De nieuwe bikini-collectie is binnen!” “Shit,” dacht ik, “hier moet ik niet naar kijken”. Maar de shopaholic in mij, kon het niet laten om er niet op te klikken. En dus zag ik daar bikini’s met stipjes, patroontjes en mooie kleurtjes voorbijkomen. Ik wilde ze allemaal kopen, maar besefte dat mijn lichaam daar nog helemaal niet klaar voor was.

Was ik maar eerder begonnen met trainen. Had ik de afgelopen maanden maar beter mijn best gedaan. Kon ik er nu in een paar dagen maar iets aan doen. Maar helaas. Het enige wat ik op dit nog kan doen, is verder klikken op die website. Weg van de bikini’s, verder met de tops en zomerjurkjes. Want ik hou nog altijd van de zomer.

Hollands glorie

stijnoviech

Ik geloof dat ik de beste instagrammer heb gevonden. De Nederlandse Stijnoviech maakt namelijk alleen maar mooie foto’s. En met ‘alleen maar’ overdrijf ik echt niet.

Bijna iedere ochtend word ik wakker met Stijnoviech. Zo rond zeven/acht uur ‘s ochtends check ik Instagram en zie ik een foto van Stijn verschijnen. Een foto die al een uur online staat, wat betekent dat hij al rond zes uur ‘s ochtends op pad was om foto’s te maken. Bewondering heb ik daarvoor. Ergens denk ik ook dat je dan gek bent, maar als je ziet met wat voor plaatjes hij terugkomt, dan kun je alleen maar respect hebben. Ik weet stiekem niet echt of hij zo vroeg op pad gaat, maar het idee maakt de foto’s wel extra mooi.

Natuurfoto’s. Dat is zijn kracht. En dan het liefst tijdens zonsopgang. Kleuren, zonnestralen en landschappen die niet van hier lijken te zijn. Maar dat is het mooie; Stijn is een Hollander en zijn foto’s zijn in Nederland gemaakt. Je gaat Nederland meer waarderen als je dat nog niet deed en je krijgt zelf ook zin om op pad te gaan. Om de mooie plekken van ons kleine landje te ontdekken. En om ze vast te leggen op onmogelijke tijdstippen.

Zo goed en zo fanatiek als Stijnoviech zal ik nooit worden. En ik denk dat er maar weinig instagrammers zijn die wel in de buurt komen.

Luxe studentenpastapesto met gepofte tomatentaartjes

Processed with VSCOcam with f2 preset

Als studente eet ik in de avond graag een bordje pasta. Met weinig ingrediënten kun je een lekkere maaltijd bereiden die ook nog eens in een paar minuten klaar is. De magische woorden voor een studentenhap: weinig ingrediënten, lekkere maaltijd en paar minuten. Maar er zijn van die studenten die zich graag uitsloven in de keuken en met allerlei kruiden en specerijen aan de slag gaan.

Eén van die studenten was mijn oud-huisgenoot Nathalie. Als ik de keuken binnenliep om binnen enkele minuten voor wat voedsel op mijn bord te zorgen, was Nathalie al een tijdje druk bezig met wat op het oog een feestmaaltijd leek. Als ik ernaar vroeg, noemde ze de meest lekkere dingen op.

Wanneer het uitkwam, mocht ik van die meest lekkere dingen proeven. Zo was er een avond dat Nathalie pasta voor ons ging maken. Geen moeilijke pasta, maar wel een stuk interessanter dan de saaie pasta’s die ik altijd maakte. Eentje met zelfgemaakte groene pesto en gepofte tomaatjes. Zalig.

Omdat Nathalie haar gerechten ook deelt op haar website en eerder op haar oude website, kon ik dit gerecht ook eens zelf maken. Zo heb ik het op een gegeven moment bijna de hele week gegeten, omdat ik er maar geen genoeg van kreeg. Je begrijpt dat het tegenwoordig mijn favoriete pasta is.

Normaal zet ik nooit recepten op mijn blog, maar omdat deze zo lekker is, wil ik hem met alle liefde delen. Uiteraard is het recept van Nathalie, maar om het makkelijker te maken, heb ik hem hieronder gezet.

WAT? voor 2 personen
- 1 basilicumplant
- ongeveer 80 gram parmezaanse kaas, vers geraspt graag
- half zakje pijnboompitjes
- 2 teentjes knoflook
- 2 flinke handen cherrytomaatjes
- veel lekkere olijfolie
- peper en zout
- spaghetti, volkoren of gewone.

EN DAN?
1. Leg de tomaatjes op een bakplaat en besprenkel ze met de olijfolie en wat (zee)zout. Zet ongeveer een uur in de oven, op 100 graden. Dan poffen ze zo lekker en zijn het net taartjes.
2. Kook de pasta zo gaar als je hem lekker vindt.
3. Maak ondertussen de pesto in een keukenmachine: pluk de blaadjes van de plant en doe deze samen met de pijnboompitten en zo’n 50 gram van de parmezaanse kaas in de keukenmachine. Pers de knoflook er ook boven uit en draai tot alles vrij fijn is. Voeg dan de olijfolie toe. Ik doe altijd een paar flinke scheuten, maar proef vooral en kijk of je de structuur goed vindt.
4. Maak de pesto af met peper en zout naar smaak.
5. Giet dan de spaghetti af en bewaar een kopje van het kookvocht.
6. Meng het kookvocht met de pesto en roer dit door de spaghetti.
7. Serveer met de tomaatjes en de overgebleven parmezaanse kaas. En leg er eventueel nog een basilicumblaadje op, zodat het er nog mooier uitziet.