Kleine stemmetjes

Sunset Ihamahu

Zonsondergang op Ihamahu, eiland Saparua (Maluku)

Ik mis jullie. Ik mis de twinkeling in jullie ogen als jullie me aankijken. De stoute en tegelijkertijd lieve glimlachjes die volgen. Het getrek aan mijn shirt en het gehang aan mijn armen. Jullie handjes in de mijne. Handjes die naar mijn handen zoeken zodra ik ze loslaat. Terwijl we op onze slippers op straat lopen, de zon die op onze donkere haren brandt en de mensen die ons toelachen en gedag zeggen.

Ik mis de kleine stemmetjes die mijn naam roepen. De kleine stemmetjes die steeds luider worden tot je er eigenlijk gek van wordt. Soms versta ik er niets van. Soms weet ik niet wat ik moet antwoorden. Maar ik laat jullie schreeuwen nu het allemaal kan. Ik laat jullie schreeuwen en trekken. Op mijn rug klimmen terwijl ik eigenlijk te moe ben. Op mijn schoot zitten terwijl het niet meer past. Allemaal tegelijk, vechten om het beste plekje, dicht tegen me aan.

Ik mis de armen om mijn nek wanneer ik een van jullie draag. Warme, zachten, korte armen. Kleine handjes op mijn rug. Een hoofd op mijn schouder en in mijn hals gedrukt. Warme adem in mijn nek en gefluister in mijn oor. “Gaan we zwemmen in de zee? Laten we zwemmen in de zee.”

Het uitdelen van snoepjes en het delen van koekjes. Ik met jullie. Jullie met mij. Fruit die jullie voor me zoeken en plukken. Al moeten jullie daarvoor als aapjes in gigantische hoge bomen klimmen. Graag zelfs, want daar kicken jullie op. Samen eten, samen drinken. Jullie helpen mij. En ik help jullie. Samen doen we alles. Samen zijn we alles.

Ik mis het. Ik mis alles van jullie allemaal. Het idee dat ik nu weer zonder jullie moet leven. Langzaamaan terug gezogen word in mijn eigen leven hier, weggetrokken uit het leven daar. Daar, met jullie. Het idee dat we alleen nog de foto’s en de herinneringen hebben. Af en toe een telefoontje. Als het signaal goed is. Af en toe weer jullie kleine stemmetjes die steeds luider worden zodra jullie mijn stem horen. “Wanneer gaan we weer zwemmen? Gaan we zwemmen in de zee?” Niet wetende wanneer we elkaar weer zullen zien. Niet wetende wanneer we elkaar weer kunnen aankijken, elkaar weer kunnen aanraken en omhelzen. Een jaar, vijf jaar, misschien wel langer. Misschien wel nooit meer.

Alles is inmiddels verleden tijd. Alles is slechts een herinnering. Een momentopname die veel te kort duurde. Vier weken Indonesië. Drie weken op de Molukken. Tweeëntwintig dagen met jullie. Mijn familie, mijn kleine nichtjes en neefjes. Maar voor altijd in mijn hart.

  1. Nina

    Mooi geschreven! :)

  2. Femke

    Wauw, wat ontzettend mooi. Klinkt als een hele mooie tijd. :)

  3. Nieke

    Wat een prachtig stukje, klinkt alsof je het geweldig hebt gehad daar.

  4. robin

    heel erg mooi geschreven. je hebt trouwens een leuke blog ^^

    • Mylene

      Dankjewel!

  5. Chana

    Super mooi geschreven. En ik herken het! Ben zelf ook net terug van een maand op Ambon.

    • Mylene

      Te gek, waar ben je allemaal geweest?