Brak wakker worden in Schotland

1 comments

Brak zijn na een avondje stappen is bij mij zeldzaam geworden. Ik spreek hooguit wat af met vrienden, maar kom nooit ’s ochtends vroeg thuis met de bekende gevolgen van dien. Brak zijn na voetbal is me de afgelopen tijd wel weer gelukt. Nee, ik voetbal zelf niet, maar de wedstrijdjes van Ajax bezoek ik nog altijd. En nu Ajax een groot avontuur meemaakt in Europa, kan ik niet anders doen dan alles volgen, altijd juichen en de volgende dag brak zijn met de breedste glimlach op mijn gezicht.

Mensen verklaren me nog altijd voor gek en als ik het iemand moet uitleggen, lach ik zelf ook een beetje. Zo’n klein onschuldig meisje zie je toch niet tussen de stoere, grote mannen staan? Toch is het zo. Toch was ik zo’n drie weken geleden in Duitsland om Ajax naar de halve finale van de Europa League te juichen. Het was nog zwaarder dan een avond dronken worden in de stad. Nog nooit had ik zo hard geschreeuwd (wat ook te merken was aan mijn stem de volgende ochtend). Nog nooit had ik zo hard gesprongen en vreemde mensen geknuffeld. Nog nooit werd ik zo gelukkig van voetbal, dat ik met natte ogen en vol adrenaline door het stadion stuiterde.

De volgende dag was mijn lichaam gebroken, maar de glimlach op mijn gezicht was niet weg te krijgen. De wereld was mooi. Voetbal was mooi. En het aftellen tot de halve finale volgde.

Die eerste wedstrijd van de halve finale was er weer eentje om nooit te vergeten. In de Johan Cruijff Arena kon ik mijn ogen niet geloven. De hele tijd keek ik om me heen om alles te onthouden. Van het wapperen van de vlaggetjes tot aan de springende jongetjes voor me. De finale is nog lang niet zeker, maar het dromen begint stiekem al wel.

Je moet ervan houden en je moet het er vooral voor over hebben. Om niet brak te zijn van het stappen, maar brak te zijn van het juichen, het schreeuwen, het zingen en springen.

Of Ajax ook echt de finale haalt, weten we donderdag pas. Normaal gesproken zou ik allang wat hebben afgesproken met mijn vrienden. Waar gaan we de wedstrijd kijken? Een paar weken geleden had ik hier nog helemaal geen rekening mee gehouden. Ik dacht er niet over na toen ik een reisje naar Schotland boekte. Ik zal dus niet thuis met interactieve tv op de bank zitten, maar hoop vooral dat ik voor negentig minuten internet in Schotland zal hebben. Een luxeprobleem ja. Want ik mag niet klagen dat ik me dan tussen de schotse meren en bergen bevind.

Of mensen het ooit zullen begrijpen, weet ik niet. Je moet ervan houden en je moet het er vooral voor over hebben. Om niet brak te zijn van het stappen, maar brak te zijn van het juichen, het schreeuwen, het zingen en springen. In Schotland hoop ik het ook een beetje te kunnen doen. Ik hoop niet alleen gelukkig te worden van het prachtige land, maar ook van de uitslag van donderdag. Dat ik met natte ogen en vol adrenaline door de Isle of Skye stuiter en de volgende dag weer in de auto mag stappen met de allerbreedste glimlach op mijn gezicht. Zo zou ik iedere week wel brak willen zijn.

Voetbalverhalen zijn voor meisjes niet altijd even leuk om naar te luisteren. Hoeft ook niet. Maar in de rubriek Meisje langs de Lijn doe ik een poging om het wel leuk te maken. Geen analyses over saaie wedstrijden of het uitleggen van moeilijke termen. Nee, dit is van de vrouw, voor de vrouw. Oké, en voor alle mannen die mee willen lezen.

Dit artikel betreft een samenwerking

One thought on “Brak wakker worden in Schotland

  1. Heel herkenbaar hoor: ik sta als klein meisje tussen de mannen bij FC Utrecht. Alleen dan niet in Europa, maar gewoon in Utrecht. Jij bent nog iets stoerder! :) Leuk om te lezen!

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *