Feesten, blaren prikken, juichen en veel meer tijdens de Vierdaagse Nijmegen

7 comments

Het is een kick. Een virus. Als je het eenmaal te pakken heb, dan wil je elk jaar meedoen. Dat zeggen ze allemaal over de Nijmeegse Vierdaagse. Deelnemers die voor de tweede keer meelopen of zelfs al voor de 37ste keer. Ik ken het vooral van de feesten. Maar dit jaar mag ik het vanaf een andere kant bekijken. Dit jaar mag ik de lopers zelf volgen. De afvallers en de winnaars. Jong en oud. De nieuwelingen en de oude rotten. Want de Vierdaagse Nijmegen is voor iedereen één groot feest.

Ik kan het me eigenlijk niet helemaal voorstellen. Tientallen kilometers per dag, vier dagen lang. Zoals bijna elk jaar is het ook nog eens bloedheet. Hoe doe je dat? Ik vraag het me af en hoop nu eindelijk eens antwoord te krijgen van de wandelaars. Want samen met Europcar rijd ik achter de 40.000 deelnemers aan. De afvallers pikken we op en mogen met de bezemwagen mee naar de finish. De benenwagen, zo wordt hij genoemd, omdat de wagen helemaal gehuld is in een jasje van benen, zodat hij als het ware gedragen wordt door de lopers.

De Benenwagen

Als partner wilt Europcar iedereen inspireren om erop uit te trekken en Nederland te ontdekken. Van onbekende plekken tot aan grote evenementen in het land. Europcar draagt daar actief een steentje aan bij en daar is het sponsorship van de Vierdaagse Nijmegen een goed voorbeeld van.

Zo klinkt het ook al een stuk minder erg om in de benenwagen terecht te komen. Uiteraard wil je het als loper niet, maar soms is er geen ontkomen aan. De teleurstelling is goed voelbaar bij de uitvallers en bij een enkeling is het zelfs geen optie om in de benenwagen te stoppen. “Dan kom ik maar te laat binnen, maar ik ga NIET in die wagen,” zegt een meneer op de eerste dag met nog minstens twee kilometer te gaan en slechts tien minuten voordat de finish dichtgaat.

Opgeven is geen optie voor heel veel mensen. En dat zorgt ook voor allerlei positieve verhalen. Nog voor de start van dag 1, vertelt een jonge vrouw dat ze hem hoe dan ook zal uitlopen. Ze heeft het afgelopen jaar honderden kilometers gelopen zodat ze erbij kan zijn. Want als je geboren bent in Nijmegen, dan moet je het een keer meegemaakt hebben.

We zwaaien naar de mensen alsof we de koningin zijn en zelfs ik word bemoedigend toegesproken, omdat ze denken dat ik ook een wandelaar ben.

Op de tweede dag spreek ik een jong meisje. Ze heeft al veertig kilometer in de benen plus nog zo’n vijftien kilometer van vandaag. Het is klaar. Afgelopen. De voeten kunnen niet meer, want die zitten vol met blaren. Helemaal beseffen doet ze het nog niet, want ze denkt en hoopt dat ze de volgende dag gewoon weer mee kan lopen. Maar dan komt het besef wanneer de meneer van de benenwagen haar bandje doorknipt. Haar Vierdaagse is nu echt voorbij.

Maar ondanks dat er iedere dag wat uitvallers zijn, is het vooral een feestje. Een vrouw die haar 78-jarige man komt aanmoedigen, een stel dat al veertig jaar getrouwd is en al veertig jaar de Vierdaagse loopt. Je merkt dat op dag 3 de sfeer een stuk losser is. Iedereen weet dat het einde echt in zicht is en dat de kans groot is dat ze de Vierdaagse gaan uitlopen. Dat geeft zo’n kick.

De Tour de France van Nijmegen

Maar misschien komt het ook doordat de lopers op dag 3 door een prachtig heuvellandschap wandelen. Het is alsof we heel even in het buitenland zijn. Vooral met alle caravans en campers langs de weg waar mensen volop feesten. De Alpe d’Huez van de Nijmeegse Vierdaagse. Als dit je niet motiveert om de finish te halen, dan weet ik het ook niet!

Zo’n anderhalf uur rijd ik met Europcar achter de laatste wandelaars aan. Een jongen in de twintig stapt in. Misselijk, moe. De vermoeidheid in zijn gezicht en het gezucht en gesteun zegt meer dan genoeg. Als ik hem wat vragen wil stellen voor het videoverslag, geeft hij aan dat het nu nog even niet gaat. Maar ondanks dat genieten we wel van de route en de mensen die zelfs ook ons toejuichen. ‘Bedankt hè’, schreeuwen ze naar de EHBO’ers. We zwaaien naar de mensen alsof we de koningin zijn en zelfs ik word bemoedigend toegesproken, omdat ze denken dat ik ook een wandelaar ben. Die eer verdien ik niet, denk ik bij mezelf.

Afscheid nemen en volgend jaar weer

Terug bij de finish zeg ik gedag tegen Walter, Annemiek en iedereen van de EHBO en de benenwagen. Op de laatste dag verwachten ze niet veel mensen, dus ik ga niet meer mee met de benenwagen. Het is alsof we een hele zomer met elkaar hebben doorgebracht en we nu weer afscheid moeten nemen. ‘Misschien tot volgend jaar’, wordt er geroepen. Ja, wie weet…

Maar eerst die laatste dag nog. Eén groot feest. Nog groter dan de drie andere dagen. Juichend, springend, zwaaiend en gillend komen de wandelaars via de Via Gladiola en Het Keizer Karel Plein Nijmegen binnen. ‘Een prachtige Vierdaagse’, zegt een dolgelukkige vrouw. Haar dochter loopt ook mee en heeft zich laten overhalen om binnenkort nog zo’n lange wandeling te maken. Ik kom drie jongens tegen die ik op de eerste dag ook al had geïnterviewd. Ze zijn zo blij dat ze roepen volgend jaar weer mee te willen doen.

Dat virus zit er wel heel goed in ja. Zo goed, dat het bij mij zelfs ook een beetje begint te kriebelen. Als ik een halve marathon kan rennen, dan kan zo’n Vierdaagse misschien ook wel. Ik heb er dit jaar in ieder geval van mogen proeven en snap nu wel een klein beetje waarom mensen zo gek zijn om vier dagen achter elkaar 30, 40 of zelfs 50 kilometer te lopen. Want ja, ook ik kan het nu zeggen: het is gewoon één groot feest.

7 reacties op “Feesten, blaren prikken, juichen en veel meer tijdens de Vierdaagse Nijmegen

  1. Wat leuk dat je erbij was! Heel gaaf hoe jij het beschrijft. Lijkt mij ook een hele ervaring om het van die kant te mogen meemaken. Niet om te lopen, daarvoor sla ik dan wel over.

    1. Haha, ja wat een end hè! Misschien dat ik het ooit wel ga lopen, gewoon om het eens te ervaren. Maar op dit moment word ik al moe van het idee om vier dagen zoveel kilometers te wandelen :’)

  2. Onwijs tof dat je erbij was en het een keer van dichtbij hebt meegemaakt! Ik woon totaal niet in de buurt van Nijmegen dus heb de sfeer nooit echt in real life meegekregen, maar mijn moeder keek vroeger wel altijd het tv-programma in de zomer en dat vond ik dan ook altijd heel leuk om mee te kijken. Vind het altijd een bijzonder evenement maar wel heel gaaf.

    1. Oooja, dat was (is?) altijd op TV hè. Ik zag het ook weleens voorbijkomen ja. Vind het vooral bijzonder om zooooveel wandelaars bij elkaar te zien. Gewoon één lange lint op de weg, haha.

  3. Het was weer een gezellige week hoop dat je het bij ons in de wagen naar je zin hebt gehad misschien tot volgend jaar Anneke verpl van de bezemwagen

    1. Ahhh, wat leuk om dat je reageert, Anneke. Dankjewel! Ik heb het enorm naar mijn zin gehad in de wagen. Het voelde zowat niet meer als werken ;-) Hopelijk tot volgend jaar, in welke vorm dan ook!

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *