Werken in een onbekende wereld

8 comments

En zo verschenen er opeens weer twee blogs in een week tijd. Het is een mirakel! Ik heb er inmiddels wel vrede mee dat ik nooit een fulltime blogger zal gaan worden en dat ik ook echt geen vast ritme moet gaan aanhouden. Bloggen is (gelukkig) vooralsnog een hobby van mij. Een extra. Een bonus. Een aanvulling. Zo eentje waar je echt voor gaat zitten, omdat je er zin in hebt. Omdat het gevoel (en niet het hoofd) zegt dat het moet. Vandaag zei het gevoel opeens: Miel, schrijf eens wat, want dat is leuk!

Waarom dat gevoel er dan opeens weer is en hoelang het er zal zijn, weet ik ook niet. Ik ben op mijn blog zo lekker onvoorspelbaar. Maar de tweets van Merel hebben me wel meteen aan het denken gezet. En meestal gaan de blogvingers dan vanzelf wel weer kriebelen.

Negatieve reacties en wat dat met je doet. Het gevoel dat je alles perfect moet doen. Dat iedereen jou als expert ziet en dat er dus eigenlijk altijd mensen zijn die je afkraken of die wat te zeuren hebben. Waarom nou hè? Op mijn blog krijg ik gelukkig voornamelijk positieve reacties (waarvoor DANK <3) en ook op Instagram vinden mensen het vooral leuk wat ik doe. Maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat er haters zijn. Mensen die altijd maar klagen of die het allemaal veel beter weten. Reacties die ervoor zorgen dat je er een beetje heel erg moe van wordt en dat je gaat nadenken over wat je aan het doen bent. Is dit het wel? Moet ik er anders maar mee stoppen?

Even een nadenk-selfie om het verhaal te breken

Ik vind het vreselijk dat andere mensen jou dat gevoel kunnen geven. Dat je je niet meer prettig voelt in dat wereldje wat ooit helemaal jouw ding was. Het gebeurt denk ik wel vaker in het online wereldje. Maar het gebeurt vast en zeker ook daarbuiten. Mensen die hun werk wel leuk vinden, maar die niet blij worden van hun werkomgeving, de mensen, de sfeer, het totaalplaatje. Ik denk zelfs dat we er allemaal wel mee te maken hebben.

Maar online geld verdienen is nog altijd iets nieuws, iets geks misschien wel. Mensen kennen het niet en geloven niet dat ervan geleefd kan worden. En die reacties, die krijg ik wel vaak genoeg. “Oké, dus je maakt foto’s en video’s… Verdien je daar dan wel wat mee? En studeer je daarnaast nog?” Men bedoelt het vast niet gemeen, maar men snapt ook niet dat dat echt een lullige opmerking is. Want waarom zou ik niet fulltime kunnen leven van fotografie en videografie? Of nee, ik maak foto’s en video’s voor gratis en haal mijn centen uit mijn tuintje vol geldbomen… Hoezo is dat iets wat je naast je studie doet? En jongens en meisjes, ik weet dat ik er jong uitzie, maar ik studeer al twee jaar niet meer en ik ben gewoon al 26. Waarom altijd die vraag of ik studeer?

Al die mooie verhalen en al die gave kansen die ik hierdoor krijg, die doen me beseffen dat dit gekke, onbekende wereldje toch echt mijn wereldje is.

Ik wijk een klein beetje af van de tweets van Merel en de reden waarom ik in eerste instantie dit verhaaltje wilde schrijven. Maar uiteindelijk komt het wel een beetje samen. En Merel zei er ook wat over. De manier waarop mensen soms wat aan je vragen. Alsof ze je niet serieus nemen. Alsof ons werk niet serieus genomen wordt. En ja, soms weet ik het ook allemaal niet zo goed. Maar weten mensen met een kantoorbaan van negen tot vijf wel altijd wat ze doen? Het is vermoeiend om altijd alles maar uit te moeten leggen. Om je zowat te moeten verantwoorden. En het voelt soms ook wel een beetje eenzaam, omdat je toch wel in een ander wereldje leeft.

Maar – en nu komt het – ik weet ook dat er heel veel mensen zijn zoals ik. Een Merel of misschien wel jij. Op Facebook zijn er genoeg Ambitieuze Meisjes en op Instagram lijkt iedereen wel fotograaf of videograaf te zijn. Al die mooie verhalen en al die gave kansen die ik hierdoor krijg, die doen me beseffen dat dit gekke, onbekende wereldje toch echt mijn wereldje is. In ieder geval op dit moment. Ik zal niet gaan roepen dat ik dit voor altijd wil gaan doen. Maar op dit moment zijn de positieve dingen nog altijd veel sterker en groter dan de negatieve. Hoe ik samen met Europcar mooie dingen heb gemaakt. Hoe ik ooit opeens in Indonesië belandde. Hoe ik deze zomer ook bruiloften mocht gaan filmen en fotograferen en hoe ik volgende week voor zo’n bruiloftsfeest naar Berlijn ga. En al die mooie, lieve reacties die ik krijg en de leuke vrienden die ik aan dit online wereldje heb overgehouden.

Zolang die dingen mij nog kriebels bezorgen, zolang ik daar nog blij van word, kan geen enkele negatieve reactie mij pijn doen. En als ik er dan ook nog eens een blogje over schrijf, dan weet je helemaal dat het goed zit ;-)

Krijgen jullie weleens negatieve reacties en hoe gaan jullie hiermee om?

8 reacties op “Werken in een onbekende wereld

  1. Fuck al de haters!

    Heel blij dat je naast je prachtige foto’s en video’s ook af en toe nog iets neerpent hier ;-) blijf maar lekker verder je eigen ding doen!

    1. Aah lief, dankjewel Silke! Heb ook al zo lang niet meer op Bloglovin gekeken, dat ik me opnieuw moest inloggen. Dat zegt wel genoeg hè, haha. Tijd voor weer een blogrondje (* een hele grote).

  2. Je bent een awesome persoon!

    En wat betreft haters: iemand heeft serieus met als naam ‘hater’ op mijn blog gereageerd, maar toen dacht ik maar: haters make me famous.

    1. Jij bent ook awesome. Hoop je een keer in Uutje te zien! :D

      Maar serieus, mensen die ook echt reageren onder de naam ‘hater’?? Beste manier om ermee om te gaan is exact wat jij toen dacht! YEAHHH!

    2. Ik heb besloten om in Utrecht te wonen en zoek door omstandigheden zo snel mogelijk een huis! Dus mocht je een studio voor max 700 voor me weten, let me know en als ik er woon, gaan we sowieso snel weer afspreken :)

  3. Hoe meer mensen je bereikt, hoe groter de kans op haters waarschijnlijk. Daarnaast denk ik dat die opmerkingen een combinatie zijn van onwetendheid en misschien ook het feit dat je er jong uitziet. In loondienst krijg je dan weer te maken met andere dingen, zoals het de opmerking ‘dat jij dan vast de stagiaire bent’, haha!

    1. Oef ja, stagiaire. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Heb jij dat weleens te horen gekregen? En inderdaad, vaak is het onwetendheid. Ze bedoelen het niet verkeerd en ergens is het ook een compliment dat ik jong geschat word. Maar als je erover nadenkt, komt het niet heel leuk over haha. Ik probeer dat soort ongemakkelijkheden dan ook te vermijden door bijvoorbeeld alleen te vragen: “wat doe je precies?” ipv “studeer je nog?” Maar goed, meestal maak ik er ook geen probleem van. Het is alleen dat ik vaak denk: zucht, alweer… ;-)

  4. Ik snap haatcomments nooit zo goed. Ik denk altijd: Als e niks aardigs te zeggen hebt hou dan je mond. Blijf jij maar doen wat je leuk vind, dat vind ik namelijk ook heel leuk.. Mensen met rare opmerkingen zullen er helaas altijd zijn.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *